Lang werd aangenomen dat de meeste Nederlanders passief toekeken hoe de nazi's hun misdaden pleegden en dat slechts een heel kleine groep in verzet kwam. Paul van Tongeren laat zien dat dit onjuist is.
Verzet dient breed te worden gedefinieerd als het actief tegenwerken van de bezetter, zoals 700.000 onderduikers en onderduikgevers deden, en de vele honderdduizenden stakers van februari ’41 en vooral april/mei ’43. Een op de vijf Nederlanders tussen de 20 en 65 jaar, heeft daaraan deelgenomen. We kunnen juist trots zijn dat zovelen weerstand hebben geboden. Dit draagt bij aan een gevoel van saamhorigheid, zoals op 4 mei, en samen staan achter waarden van vrijheid en verzet tegen onderdrukking en terreur.
Paul verweeft zijn verhaal over verzet met het persoonlijke verhaal van de familietragedie wat het gezin overkwam toen zijn vader in ’44 door de nazi’s werd vermoord. Hij sloot zich totaal af voor wat de oorlog voor zijn familie had betekend en ging pas toen hij 70 jaar was op zoek naar zijn familie-verleden.
Paul van Tongeren schreef een biografie van zijn tante, Jacoba van Tongeren, die een grote verzetsgroep heeft geleid. Boek in de pauze te koop.
